Οι φωτό είναι ευγενική χορηγία των dimitris=Δημήτρη Κορομπίλη, boula=Βούλας Λαμπράκη, babis=Μπάμπη
2bibikoy=δικές μου, όπως φαίνονται στα links.
Τί κάνω εδώ με τους μουρλούς ρε παιδιά?
Μπάμπης: αυτοπροσωπογραφία
Σε μερικά σημεία ήθελε κάποια προσοχή γιατί άν γλύστραγες θα σταματούσε η μηχανή και εσύ καμμιά 10ριά μέτρα πιό κάτω.
Το πρωινό μας βρίσκει ξεκούραστους και φορτσάτους.
Οπου βρίσκαμε ευκαιρία την κάναμε εκτός δρόμου για ξεκούραση
Κρόκοι του χιονιού
Ρυθμίζουμε τα σχετικά της κατασκήνωσης στα γρήγορα
Το βραδάκι βέβαια έγινε καλό φαγοπότι στην ταβέρνα.
 
Τι θεριακλής ρε παιδί μου!!
Ο απαραίτητος Προεδρικός υπνάκος ενώ ο φύλακας άγγελος προσέχει....
Είχαμε και μουσικούλα για την φωτιά με κινητό και ηχεία.
Τή διαδρομή την πιάσαμε μέσα από τη Παύλιανη με την ανάποδη φορά. Πρώτο πέρασμα - κατέβασμα από λούκι πού τα ψευδοεντουράκια μας έβρισκαν στίς ποδιές, δεν πάταγε η πίσω ρόδα και τα περάσαμε σηκωτά για να κατέβουμε στό πρώτο ποταμάκι. Καλά αρχίζουμε....
Η υπόλοιπη επιστροφή δέν είχε κάτι ιδιαίτερο εκτός από τις ατελείωτες ουρες αυτοκινήτων που επέστρεφαν στην πρωτεύουσα. Στήν επόμενη εκδρομή να είστε μαζί μας γιατί πάμε γυρεύοντας ...για ταλαιπωρίες και ...κακοπέραση στα χειρότερα σημεία. (ο αστακός ψόφιος, το χαβιάρι μαύρο, η σαμπάνια κρύα, άσε, χάλια!!)
Μετά από μιά σύντομη στάση για φαγητό στό χωριό Οίτη, συνεχίζουμε για την γέφυρα της Παπαδιάς. Κανά δυό τραίνα μας κάνανε την χάρη και πέρασαν για να χαζέψουμε. Το τοπίο είναι καταπληκτικό και το φώς τελειο για φωτογράφηση.
 
Τέλος τα δύσκολα και παίρνουμε μιά ανάσα για λίγο.
Αυτά τα ανηφορικά περάσματα και με την λάσπη επί πλέον, είναι πολύ δύσκολα ακόμα και για αγωνιζόμενους. Πόσο μάλλον για φορτωμένα Ψευδοεντούρο. Ευτυχώς ο Γιώργος και ο Πρόεδρας βοήθησαν στα πολύ δύσκολα σημεία και μπορέσαμε να ανεβάσουμε τις μηχανές μέχρι πάνω χωρίς να αναγκαστούμε να χρησιμοποιήσουμε τα σκοινιά του Δημήτρη.
 
Πέρυσι είχαμε κάνει την διαδρομή σύμφωνα με την φορά του αγώνα. Στήν αρχή της διαδρομής είχε μια πολύ απότομη και στραμπουληχτική κατηφόρα ανάμεσα στα βράχια και στα δέντρα που δέν της είχαμε δώσει σημασία γιατί καταφέραμε να την κατέβουμε με κάποια προσοχή αλλά άνετα. Τώρα την έχουμε ανηφορική και με λάσπη. Είδαμε τον ...Roger Rabbit!!!
Η διαδρομή ελίσσεται μέσα από όμορφα σημεία ανάμεσα στις όχθεςφαραγκιού  όπου και φωτογραφιζόμαστε. Σιγά σιγά αρχίζουμε να ανηφορίζουμε πρός την έξοδό του.
Σταματάμε για τσιγαράκι πορτοκαλάκι και μηλαράκι (όχι αναγκαστικά με αυτήν τη σειρά) 
Η διαδρομή είναι υπέροχη, με αρκετή λάσπη αλλά βατή.
Μιά και δέν κάναμε την διαδρομή Σκαμνός-Παύλιανη από την σηματοδοτημένη διαδρομή του εντούρο όπως είχαμε προγραμματίσει, λόγω των καθυστερήσεων απο τα χιόνια και τις λάσπες, αποφασίζουμε να την κάνουμε με την ανάποδη φορα από Παύλιανη πρός Σκαμνό.
Ο Δημήτρης ασκείται με τους ιμάντες και επιχειρεί να σηκώσει το ΧΤ στο δέντρο
Εκτός των άλλων ανέσεων η Αγ.Τριάδα έχει και καλό στέγαστρο που φυλάει από τον βοριά.
Το βράδυ έκανε αρκετό κρύο, γύρω στό -1 με -3 βαθμούς αλλά ευτυχώς δεν φύσαγε και έτσι καθόμαστε άνετα κοντά στην φωτιά μας μέχρι αργά.
Ο πιτσιρικάκος εντυπωσιασμένος από τίς μηχανές πήρε ένα κράνος και καμαρώνει. Δέν του χαλάσαμε το χατήρι και Δημήτρης και Ανδρέας του φορούν και τον υπόλοιπο εξοπλισμό για την φωτογράφιση.
Αφού κατεβήκαμε πλέον στην άσφαλτο φτάνουμε γρήγορα στον κατασκηνωτικό χώρο. Εκεί μας βρίσκουνε η Αννα και ο Γιώργος και ο Σωτήρης με τζιπούρες.
Οσο περνά η ώρα και πλησιάζει το απόγευμα, είναι φανερό ότι το δεύτερο κομμάτι χωμάτινης διαδρομής που θέλαμε να κάνουμε (Σκαμνός-Παύλιανή από χώμα ) δέν προλαβαίνουμε να το βγάλουμε με φώς. Ο Πρόεδρος λαμβάνει την σωστή απόφαση να πάμε ασφαλτάδα.
Τελικά ο Ανδρέας βρήκε τι ήταν εκείνο που του χάρισε αρκετά οικοπεδάκια. Η Yamaha έχει βάλει ένα μικρό χαμηλό φτεράκι κάτω απο το μεγάλο, πολύ κοντά στό λάστιχο για να προφυλάει τό ψυγείο απο τα αντικείμενα και τα νερά που μπορεί να πετάξει ο μπροστινός τροχός. Πάει ο καιρός που τα XT τριγυρνούσαν αγέρωχα τα βουνά. Τώρα εκτός από άσκημα που είναι με αυτές τις ηλίθιες εξατμίσεις, κάνουν μόνο για σούζες στό Κολωνάκι. Αναγκαστικά πρέπει να απαλλαγεί η μηχανή από το φτεράκι αλλοιώς ο μπροστινός τροχός μπλοκάρει από τη λάσπη. Οι μηχανικοί μας το ξεφορτώνονται γρήγορα.
Η λάσπη γέμιζε τα λάστιχα και οι μηχανές γλυστρούσαν σαν μεθυσμένες.
Το χιόνι κάλυπτε αρκετό μέρος της διαδρομής αλλά δεν ήταν αυτό που μας προβλημάτισε.
Είναι περίπου σαν να προσπαθείς να διασχίσεις οργωμένο χωράφι μετα από μιά καλή βροχή. Λασποδρόμιο.
Το πρώτο χιόνι το βρήκαμε στα πρώτα υψώματα μετά την Μενδενίτσα. Το τοπίο όμως είναι μαγευτικό.
Μετά την Μενδενίτσα αρχίζουμε την διάσχιση του Καλλίδρομου. Οι αυταπάτες για να καταφέρουμε να φτάσουμε Παύλιανη από χώμα μέχρι το απόγευμα διαλύονται γρήγορα στό χιόνι και στην λασπουριά!!
Υπάρχουν και ευτυχισμένα παπούδικα!
Στή Μενδενίτσα επισκεφτήκαμε βέβαια το γνωστό καφενείο για τσιπουράκια και μεζέ. (συκωτάκια τηγανητά!!)
Μαζί μας για πρώτη φορά σε εκδρομή ο Γιώργος και η Φωτείνή.
Τα καλύτερα παιδιά.
Παίρνουμε ένα καλό χωματόδρομο που θα μας βγάλει γρήγορα στην Μενδενίτσα
Πρώτη στάση στη Χαιρώνεια για την καθιερωμένη τυρόπιτα.
Ξεκινήσαμε λοιπόν με πολύ καλό καιρό από το συνηθισμένο μέρος της Αθηνών -Λαμίας. 6 μοτό και 9 άτομα.
H ετήσια εκδρομή χειμερινής διαβίωσης έγινε φέτος στα λιβάδια της Παύλιανης όπου βρίσκεται το εκκλησάκι της Αγ.Τριάδας που εκτός από την  όμορφιά του τοπίου, έχει πηγή με νερό και κάποιες ανέσεις για την φιλοξενία του περαστικού.